Τα βιβλία «Εθνική ανασυγκρότηση» του Γεωργίου Καραμαδούκη και «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες» του Ηλία Κασιδιάρη(συγκριτική αντιπαραβολή)

1.10.2025

Του Ησαΐα Κωνσταντινίδη 

Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι η Ελλάδα χρειάζεται επειγόντως εθνική ανασυγκρότηση. Κι αυτό, επειδή η Ελληνική Δημοκρατία Α.Ε. αποδεικνύεται σε καθημερινή βάση ένα «failed state», ένα αποτυχημένο κράτος ελληνιστί, σε κάθε εν δυνάμει επίπεδο: διαφθορά και ανηθικότητα στην πολιτική ζωή και εν γένει στην κοινωνία, συνεχιζόμενη οικονομική κρίση και ύφεση ως προϊόν αντιπαραγωγικής και παρασιτικής νοοτροπίας δεκαετιών, γραφειοκρατία και έλλειψη ελάχιστης έστω αξιοκρατίας παντού, σύστημα δικαιοσύνης που όλοι πλέον χαρακτηρίζουν ως το πιο σύντομο ανέκδοτο, «δωρεάν» υγεία και παιδεία που όμως ο πολίτης καλείται συνεχώς να πληρώνει, και άλλα πολλά ακόμη που συνθέτουν ένα «παζλ» αργόσυρτου εθνικού θανάτου… Είναι μία άθλια κατάσταση που επιβάλλεται να αλλάξει συθέμελα, με ένα δημιουργικό σοκ. 

Παράγωγα της νεοελλαδικής αθλιότητας, που κορυφώθηκε στη μεταπολιτευτική περίοδο, μετά το 1974, είναι ο δημογραφικός μαρασμός της χώρας (σε έναν αιώνα δεν θα υφίσταται πλέον ελληνικό έθνος!), η πλήρης απουσία μακρόπνοης και διεκδικητικής εξωτερικής πολιτικής, η ψυχολογική παρακμή του μέσου Νεοέλληνα ο οποίος καταφεύγει μαζικά στα ψυχοφάρμακα και τις ψυχοθεραπείες, η γελοιοποίηση ιερών άλλοτε θεσμών όπως η Εκκλησία και οι Ένοπλες Δυνάμεις από τους ίδιους τους επικεφαλής τους, αλλά και η απαξίωση του ελληνικού λαού και γενικά της χώρας στο διεθνές επίπεδο με εκφράσεις όπως «οι τεμπέληδες Έλληνες» και «η τριτοκοσμική Ελλάς». Είναι συνεπώς φανερό ότι χρειάζεται ένα «νέο Γουδί», όπως εκείνο του 1909, ειρηνικό αυτή τη φορά, που θα βάλει νέα υπόβαθρα στον παρηκμασμένο τούτο τόπο. Αυτό το αναίμακτο «νέο Γουδί» θα θυμίζει την περίφημη «Αλλαγή» του ΠΑΣΟΚ (1981), που αποτέλεσε μία «προοδευτική επανάσταση», μόνο που τώρα έκλεισε ένας ολόκληρος ιστορικός κύκλος 45ετίας και το εκκρεμές γέρνει στην άλλη πλευρά, αυτή της προσδοκώμενης «συντηρητικής επανάστασης». 

Πρόσφατα πάνω στο επίμαχο θέμα μας κυκλοφόρησαν δύο βιβλία που θέτουν το επείγον ζήτημα της εθνικής αναδιάταξης: το πρώτο έχει ως συγγραφέα τον Γεώργιο Καραμαδούκη και τιτλοφορείται «Εθνική ανασυγκρότηση. Η νέα Μεγάλη Ιδέα του ελληνισμού» (εκδόσεις «Νοών» 2025), το δε δεύτερο γράφτηκε από τον Ηλία Κασιδιάρη και έχει ως τίτλο του «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες» (εκδόσεις «Έλληνες» 2025). Στο οπισθόφυλλο του πρώτου ως άνω έργου διαβάζουμε μεταξύ άλλων τα εξής σημαντικά: «Στο παρόν πόνημα δίνεται σήμερα ένα άλλο περιεχόμενο στην Μεγάλη Ιδέα που δεν είναι άλλο από την ανάγκη της Εθνικής Ανασυγκροτήσεως και προτείνονται συγκεκριμένα μέτρα δράσεως σε όλους τους τομείς της πολιτείας για την επίτευξή της. Η δράση όμως αυτή πρέπει να είναι απαλλαγμένη από ουτοπίες και λαϊκισμούς και επιβάλλει την ένωση των πατριωτικών δυνάμεων. Κατά τον συγγραφέα οι Έλληνες δεν πρέπει να απεμπολήσουν την Μεγάλη Ιδέα, αλλά για να την πραγματοποιήσουν οφείλουν πρώτα να ισχυροποιήσουν εσωτερικά το κράτος τους». Στο δε εξώφυλλο του δεύτερου προαναφερθέντος βιβλίου σημειώνονται τα κάτωθι: «Το έτος 2050 οι Έλληνες θα τείνουμε να γίνουμε μειοψηφία μέσα στην ίδια μας τη χώρα. Υπάρχει σχέδιο ανάσχεσης αυτής της δυσοίωνης προοπτικής; Το παρόν βιβλίο δίνει την απάντηση». 

Βέβαια η Μεγάλη Ιδέα δεν έχει σήμερα εδαφικό νόημα, εφόσον η εδαφική ολοκλήρωση του ελληνισμού συνέβη με την απελευθέρωση των περισσοτέρων επικρατειών όπου ζούσαν Έλληνες: στην Πελοπόννησο και τη Στερεά Ελλάδα σταδιακά ενσωματώθηκαν περιοχές όπως η Θεσσαλία, η Μακεδονία, η Θράκη, η Ήπειρος, η Κρήτη και η συντριπτική πλειοψηφία των νησιών Ιονίου και Αιγαίου (με τελευταία τα Δωδεκάνησα το 1947). Ακόμη και η Κύπρος ενώθηκε κατ’ ουσίαν με την Ελλάδα, μέσω της προσχώρησης της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004, έγινε δηλαδή η λεγόμενη «σύζευξη» (άτυπη ένωση): σήμερα Ελλάς και Κύπρος αποτελούν ουσιαστικά ενιαίο χώρο και μοιράζονται κοινό νόμισμα, το ευρώ, ασχέτως αν το 37% της Μεγαλονήσου παραμένει υπό τουρκική κατοχή. Όσο για τη δημογραφική παρακμή μέσω της υπογεννητικότητας του ελληνικού πληθυσμού και της εθνολογικής αλλοίωσης του ελληνικού έθνους διαμέσου της αθρόας λαθρομετανάστευσης, πρόκειται όντως για το μεγαλύτερο πρόβλημα του γένους, αφού απειλεί την ίδια τη βιολογική συνέχιση ενός ιστορικού έθνους χιλιετιών. Μοναδική παρηγοριά απομένει η επιβίωση του ελληνισμού σε πλανητικό επίπεδο, με αποκλειστικά πνευματικό όμως πια περιεχόμενο, λόγω της τεράστιας επίδρασης του ελληνικού πολιτισμού σε κάθε γωνιά της υφηλίου. 

Το έργο «Εθνική ανασυγκρότηση» του κυρίου Καραμαδούκη προτείνει συγκεκριμένες θέσεις σε μία σειρά από πολύ κρίσιμα και νευραλγικά ζητούμενα για τη λειτουργία μιας σύγχρονης οργανωμένης πολιτείας. Προτείνει δηλαδή ταυτόχρονα μία πραγματική μεταρρύθμιση της κοινωνίας και της διοίκησης, όχι κάλπικης σαν εκείνη που εξήγγειλε ο Κώστας Σημίτης το 1996, καθώς και την αληθινή επανίδρυση του κράτους, την οποία είχε υποσχεθεί το 2004 ο Κώστας Καραμανλής, αλλά δεν τόλμησε τελικά να την υλοποιήσει. Ένα πολύ θετικό στοιχείο του βιβλίου αυτού είναι ότι αναφέρεται εν πολλοίς στην παραβίαση του Συντάγματος, που αποτελεί και ξεχωριστό κεφάλαιο. Πράγματι, ειδικά από τον Μάιο του 2010 και το πρώτο Μνημόνιο, το Σύνταγμα της Ελλάδας παραβιάζεται συστηματικά από τους πολιτικάντηδες. Επίσης, κάποιες σελίδες του συγγράμματος είναι αφιερωμένες στη διάλυση του κράτους, εξ’ ού και το ομώνυμο κεφάλαιο, διότι πράγματι η Ελλάδα παρουσιάζει όλο και περισσότερο την εικόνα ενός διαλυμένου κράτους, καθόλου ευρωπαϊκού, αλλά που ομοιάζει πιο πολύ με εκείνα του Τρίτου Κόσμου. Τέλος, το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου είναι αφιερωμένο σε ένα πρόγραμμα εθνικής ανασυγκροτήσεως, κατά τις απόψεις του συγγραφέως, με το εν λόγω κεφάλαιο να συνιστά μία έμπρακτη πρόταση και όχι απλώς διαπίστωση των προβλημάτων που (δυστυχώς) πραγματοποιούν συχνά άλλοι Έλληνες αναλυτές, μεμψιμοιρώντας και χωρίς να έχουν να προτείνουν ουσιαστικά τίποτα. 

Οι συνταγματικές παραβιάσεις, που πραγματοποιούνται από εκείνους που (υποτίθεται) ορκίστηκαν να υπερασπίζονται το Σύνταγμα, αποτελούν πια δυστυχώς τα τελευταία χρόνια τον κανόνα. Επισημαίνουμε δύο πολύ χαρακτηριστικές: α) την υπερψήφιση του πρώτου Μνημονίου (6 Μαΐου 2010) όχι από τα 3/5 του συνόλου των βουλευτών, δηλ. κατ’ ελάχιστον από 180 επί 300 βουλευτών, όπως ρητώς προβλέπει το Σύνταγμα, άρθρο 28 παράγραφος 2, προκειμένου να παραχωρηθεί μέρος της εθνικής κυριαρχίας σε ξένες δυνάμεις, αλλά μόνο από 173 βουλευτές και β) την παράνομη σύλληψη των βουλευτών της Χρυσής Αυγής (28 Σεπτεμβρίου 2013), η οποία συνέβη χωρίς προηγουμένως να έχει αρθεί η ασυλία τους από την πλειοψηφία της Βουλής! Όπως σημειώνει ο Γεώργιος Καραμαδούκης: «…το Σύνταγμα έχει παραβιαστεί πολλές φορές από τους πολιτικάντηδες και με την βούλα του Συμβουλίου της Επικρατείας. Το θέμα είναι ότι σπανίως τους επιβάλλονται ποινές κι αυτό διότι η δίωξη τους περνάει μέσα από την άρση της βουλευτικής ασυλίας… Κατά το συμφέρον τους εκπονούν νόμους που ενώ γνωρίζουν ότι πιθανότατα θα κριθούν αντισυνταγματικοί, κερδίζουν χρόνο μέχρι να εκδικαστούν οι υποθέσεις για να αντιμετωπίσουν βραχυχρόνιως κάποιο θέμα ή να προωθήσουν τα πολιτικά τους συμφέροντα. Όταν πλέον βγουν αντισυνταγματικοί οι νόμοι, εκπονούν καινούργιους χωρίς να υποστούν την παραμικρή συνέπεια. Αυτά βεβαίως θα είχαν αποφευχθεί αν υπήρχε Συνταγματικό Δικαστήριο, το οποίο θα μπορούσε να ελέγξει νωρίς την συνταγματικότητα των νόμων και που θα είχε την δυνατότητα επιβολής ποινής στους εκπονητές τους σε περίπτωση που θα τους έκρινε αντισυνταγματικούς. Είναι μάλιστα τραγελαφικό ότι Συνταγματικό Δικαστήριο θέσπισε στην Ελλάδα για πρώτη φορά η δικτατορία του Παπαδόπουλου τον Σεπτέμβριο του 1973!». 

Εις ό,τι αφορά το άλλο μείζον θέμα του πονήματός του, αυτό του πώς το μεταπολιτευτικό σύστημα διέλυσε κυριολεκτικά το ελληνικό κράτος, ο κ. Καραμαδούκης παραθέτει συντριπτικά στοιχεία, που στοιχειοθετούν βαρύτατα -πιστεύουμε- κακουργήματα των «αρμοδίων» κατά τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Από την παράμετρο της οικονομίας (γραφειοκρατία που εμποδίζει τις επενδύσεις, αποβιομηχάνιση, κατασπατάληση του δημοσίου πλούτου, μη εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας) έως τη διαφθορά και τα σκάνδαλα όλων απολύτως των κυβερνήσεων τα τελευταία 51 χρόνια, μηδεμίας εξαιρουμένης, από την πληθυσμιακή κατάρρευση των Ελλήνων μέχρι την άθλια κατάσταση κρίσιμων τομέων όπως η υγεία ή οι μεταφορές, κι από τις ελλείψεις και την υποστελέχωση στις Ένοπλες Δυνάμεις ως τις μειοδοσίες που σημειώθηκαν στα εθνικά θέματα της εξωτερικής πολιτικής, όντως το «ποινολόγιο» για τους Γραικύλους πολιτικούς είναι πλούσιο… Αποτελεί επομένως το σχετικό κεφάλαιο του βιβλίου «Εθνική ανασυγκρότηση» ένα μεγάλο ιστορικό κατηγορητήριο κατά των «υπευθύνων» της Νέας Δημοκρατίας, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ, που οδήγησαν τον τόπο μας στα πρόθυρα νέας ανείπωτης εθνικής τραγωδίας. 

Η πεμπτουσία όμως του βιβλίου του Γ. Καραμαδούκη αφορά το πρόγραμμα εθνικής ανασυγκρότησης που προτείνει. Πρόκειται για μία διεξοδική ανάλυση. Από τη σελίδα έως και τη σελίδα 138 παρατίθενται συγκροτημένες προτάσεις εθνικής αναγέννησης σε τομείς όπως: τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ), η εξωτερική πολιτική, η παιδεία, ο Στρατός και τα Σώματα Ασφαλείας, η οικονομία, το μεταναστευτικό, η εργασία και η κοινωνική ασφάλιση, το δημογραφικό, η υγεία, ο πολιτισμός, η δικαιοσύνη και η κοινωνική πολιτική, η οικολογική πολιτική και η αποκέντρωση, ο ελληνορθόδοξος πολιτισμός (θρησκεία) και, τέλος, η -και κατ’ εμάς αναγκαία- αναθεώρηση του Συντάγματος. Αξίζει να εμμείνουμε σ’ αυτό το τελευταίο. Για παράδειγμα, ο συγγραφέας αναφέρει ότι η περιβόητη ακροτελεύτια διάταξη του Συντάγματος, ήτοι το άρθρο 120, θα πρέπει να αναθεωρηθεί (στην παράγραφο 4) ως εξής: «Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει δια νόμων που αντιτίθενται σε αυτό ή με τη βία». Κατά συνέπεια, ακόμη και η πλάγια (δια νόμων) κατάλυση του Συντάγματος δύναται να επιτρέψει τον παλλαϊκό ξεσηκωμό, αυτό που παλαιότερα έγινε γνωστό ως «δίκαιη λαϊκή βία». 

Από την άλλη μεριά, το βιβλίο «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες» του Ηλία Κασιδιάρη έχει ασφαλώς πατριωτικές θέσεις, είναι όμως πιο γενικόλογο. Γράφτηκε στις φυλακές υψίστης ασφαλείας, όπου ο Κασιδιάρης είναι έγκλειστος από το 2020 με την κατηγορία περί «ηγετικής συμμετοχής σε εγκληματική οργάνωση». Ο συγγραφέας σημειώνει στον πρόλογό του τα εξής χαρακτηριστικά: «Εναπόκειται στον δικό μας πατριωτισμό η σωτηρία του Ελληνικού Έθνους. Αν αποτύχουμε δεν θα υπάρχουν αγέννητοι να μας δικάσουν. Θα υπάρχουν μόνο νεκροί. Οι αμέτρητοι νεκροί Ήρωες που θυσιάστηκαν υπέρ Πίστεως και Πατρίδος. Πιο σκληρός κριτής όμως θα είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Ας τον κοιτάξουμε βαθιά μέσα στα μάτια της ψυχής μας κι ας αναλογιστούμε αν έχουμε πράξει κατ’ ελάχιστο το χρέος μας για την ύψιστη υπόθεση της Πατρίδας». Το σύγγραμμα αυτό του Η. Κασιδιάρη, αν και εκφράζει τοποθετήσεις εθνικές, εν τούτοις διέπεται από τη νοοτροπία ενός επαγγελματία της πολιτικής: δεν διαθέτει συγκεκριμένες θέσεις προς εφαρμογή, αλλά εξαντλείται στη συνθηματολογία, γνωστή άλλωστε από την εποχή της Χρυσής Αυγής, χωρίς κάποια εφικτή στόχευση. 

Ως ενεργός πολιτικός, ο Κασιδιάρης αναφέρεται πολλάκις στην προσωπική του περιπέτεια. Ισχυρίζεται ότι βρέθηκε στη φυλακή… για τη δήλωσή του «Η Ελλάδα στους Έλληνες»! Είναι όμως γνωστό ότι σε συνθήκες παγκοσμιοποιημένης πια κοινωνίας -και η Ελλάς έχει καταστεί πια πολυπολιτισμική- δηλώσεις όπως η παραπάνω τιμωρούνται σκληρά από το καθεστώς. Ως μείζονα εθνικό στόχο θέτει, ορθά, την αυτάρκεια. Αυτή είναι εξάλλου μια αρχαία θέση από το έργο του Αριστοτέλη, ο οποίος θεωρούσε την αυτάρκεια και την εντελέχεια ως ακρογωνιαίους λίθους ενός πολιτειακού οργανισμού. Αυτάρκεια φυσικά σημαίνει, όπως εύστοχα επισημαίνει ο Ηλίας Κασιδιάρης, επάρκεια σε τρόφιμα, φάρμακα, καύσιμα και όπλα. Όπως γράφει: «…τέσσερα είναι τα βασικά είδη διαβίωσης ενός λαού, από τα οποία εξαρτάται de facto η ευημερία και η εθνική του ανεξαρτησία. Τα τρόφιμα για την επιβίωση. Τα φάρμακα για την υγεία. Τα καύσιμα για την κίνηση. Τα όπλα για την ελευθερία. Σήμερα η χώρα μας δεν είναι αυτάρκης σε κανένα από τα παραπάνω είδη γι’ αυτό και συνεχίζει να αποτελεί προτεκτοράτο ξένων δυνάμεων». 

Ο Κασιδιάρης καταγγέλλει στο πόνημά του ένα σχέδιο αντικατάστασης πληθυσμού, το οποίο εφαρμόζεται συστηματικά στην Ελλάδα εδώ  και 40 περίπου χρόνια. Τι είναι αυτό; «[Η] μετατροπή της χώρας μας από ένα εθνικά ομοιογενές κράτος σε μία απέραντη αποθήκη ανθρώπινων ψυχών, που πέρασαν τα σύνορά μας παράνομα και χωρίς κανέναν απολύτως έλεγχο». Βεβαίως το μείζον αυτό θέμα συνδέεται άμεσα με τα άλλα παραπλήσια ζητήματα που θίγονται στο βιβλίο, όπως είναι ο γάμος ομοφύλων, η υπογεννητικότητα και η woke ατζέντα. Ως βάλσαμο για όλα αυτά ο Κασιδιάρης προβάλλει το αρχαίο σχέδιο της ξενηλασίας: «Οι Νόμοι του Λυκούργου επέβαλλαν στους αρχαίους Σπαρτιάτες να αποπέμπουν τους ξένους από την πόλη. Ο θεσμός της Ξενηλασίας είχε σκοπό διττό: Πρώτον, να διατηρηθεί ο αυστηρός, λακωνικός τρόπος ζωής ανεπηρέαστος από αλλότρια ήθη. Δεύτερον, να προστατευθούν τα ευαίσθητα κρατικά μυστικά, ιδίως εις ό,τι αφορά τις στρατιωτικές δυνάμεις της Σπάρτης, τον τρόπο οργάνωσης, εξοπλισμού και εκπαίδευσής τους. Το βαθύτερο νόημα της Ξενηλασίας ταυτίζεται με την φιλοσοφία και των άλλων Νόμων του Λυκούργου, όπως η απαγόρευση της περιττής πολυτέλειας, η κατάργηση της αξίας του χρυσού και η καθιέρωση σιδερένιου νομίσματος». 

Η Ελλάς φρούριο, μέσω του τείχους αποτροπής, ενίσχυσης των ειδικών δυνάμεων, ασύμμετρης στρατηγικής και του θεσμού των πολιτών-οπλιτών, αποτελεί μαζί με το σύνθημα Η Ελλάς στους Έλληνες (συλλήψεις και απελάσεις παρανόμων μεταναστών, εφαρμογή του δόγματος Τραμπ στην Ελλάδα, καταπολέμηση πρακτόρων και ΜΚΟ, νόμοι υπέρ Ελλήνων, οικονομική ξενηλασία) το μοναδικό αντίδοτο στην πορεία ισλαμοποίησης της χώρας, μιγαδοποίησής της και επιβολής του σχεδίου Κουντενχόβε-Καλλέργκι («Πανευρώπη»), που απειλούν τον τόπο με εξαφάνιση. Γι’ αυτό και ο συγγραφέας επιμένει να εστιάζει σε αυτά τα ζητήματα, γράφοντας σε ένα σημείο τα ακόλουθα: «Την περίοδο αυτή εξελίσσεται ένα πολύ καλά οργανωμένο σχέδιο, ένα ανθελληνικό σχέδιο αντικατάστασης του πληθυσμού της Ελλάδος, ένα σχέδιο που χτυπάει τον Ελληνισμό σε δύο επίπεδα. Κατ’ αρχάς, μέσω των μνημονίων και της οικονομικής καταστροφής της χώρας, οδηγεί τους Έλληνες σε φυγή στο εξωτερικό. Οδηγεί τη νεότερη γενιά Ελλήνων σε ξένα κράτη και ταυτόχρονα φέρνει μέσα στην Πατρίδα μας μία πλημμυρίδα λαθρομεταναστών. Με βάση τα πλέον επίσημα στοιχεία του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, σε τρεις γενιές από σήμερα, τα παιδιά των παιδιών της σημερινής γενιάς Ελλήνων θα είναι μειοψηφία μέσα στη χώρα μας». 

Εν κατακλείδι, τα δύο βιβλία για τα οποία έγινε λόγος παραπάνω φιλοδοξούν να δώσουν κάποιες λύσεις στα σημερινά αδιέξοδα της Ελλάδας που δημιούργησε ο σάπιος παλαιοκομματισμός. Από την πλευρά του ο κάθε συγγραφέας παραθέτει ανεπηρέαστος, από τη δική του σκοπιά, πράγματα και καταστάσεις. Αποτελούν, δε, σπουδαία βιβλία για ανάγνωση σε όποιον προβληματίζεται από την τραγική πορεία της χώρας στις εποχές μας. Εξάλλου, σε αυτά προτείνονται και αρκετές λύσεις και στοιχεία γενικότερης πορείας ανόδου. Γι’ αυτόν τον λόγο συνιστώνται σε όποιον έχει σοβαρή ατομική βιβλιοθήκη, προκειμένου να προβληθούν και -γιατί όχι- να επικρατήσουν και στη χώρα μας οι πατροπαράδοτες ιδέες του ευρωπαϊκού πνεύματος.