«Εδώ Πολυτεχνείο»: ένα μυθιστορηματικό επεισόδιο

Νοέμβριος 2012

Η μπρούτζινη κεφαλή στο προαύλιο του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου δεν απεικονίζει κάποιον άγνωστο φοιτητή ή θύμα της εξέγερσης του 1973, αλλά τον ιστορικό και καθηγητή Νίκο Σβορώνο και αποτελεί έργο του γλύπτη Μέμου Μακρή. Το γλυπτό τοποθετήθηκε στο Πολυτεχνείο μετά τη Μεταπολίτευση, επί πρυτανείας του Γιώργου Βουδούρη (ο οποίος ήταν μέλος του ΚΚΕ και φιλικά συνδεδεμένος με τον Μακρή και τον Σβορώνο).

Της Σόνιας Μαυρίδου  

 «Εδώ Πολυτεχνείο! Εδώ Πολυτεχνείο! Σας μιλά ο ραδιοφ(ο)νικός σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών, των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων»... 

Όλα σαν έτοιμα από καιρό. Πλησιάζανε πια τα μεσάνυχτα. 16 προς 17 του «Νοέμβρη». Η Εβραιοπούλα στο μικρόφ(ο)νο να μαζεύει τα τελευταία της σάλια. Ο Αναρχικός, αρχηγός των πάσης φύσης χαοτικών στοιχείων αλλά και πράκτορας «κρατιδίου της Μέσης Ανατολής», να χαμογελά με το γνωστό ειρωνικό του χαμόγελο. Και να μιλάει λίγο και πάντα σιγανά, χωρίς ποτέ του ν’ ανοίγει το στόμα... Έτσι, για να φανούνε λίγο τα δόντια του που τόσο σπούδαζε, ρε παιδί μου! Οι υπόλοιποι, μουστακαλήδες και μουσάτοι ρακένδυτοι περίπου νέοι κι οι βαμμένες κατάμαυρες και πανάσχημες «αγωνίστριες» της... «ρουφηχτής» (!), να κάθονται περιμένοντας με αγωνία το Σύνθημα. Μετά απ’ αυτό θα περνάγανε στην «δόξα». Θα ερχότανε το «Μετά» την «Πολίτευση» και θα εκφράζανε την νέα γενιά που θ’ αναλάμβανε να φτιάξει πραγματικότητα το προαιώνιο Σχέδιο του Σκοτεινού Ιούδα που μισούσε το Φως: να δολοφονήσει το Έθνος των Θεών και των Ηρώων!!! 

Η Σκύλας Γέννα κατάσχημη μουστόγρια, που λίγο έμοιαζε με την «φοιτητική νεολαία» των άπλυτων, πάτησε τα γκαρίσματα: «Όπου να ’ναι θα πέσει το Σύνθημα! Ετοιμαστείτε λοιπόν! Βάλτε τέρμα σε κάθε είδους κολοβάρεμα και βαρεμάρα της ψείρας! Πιάστε ο καθένας και τον ρόλο του»... Άλλος έπιασε την μπογιά με τα «αίματα»: κόκκινη-κόκκινη, σαν τον «θεό» τους τον Κόκκινο Σατανά, άρχισε να μπογιατίζει τους αιώνιους φοιτητές με «αίμα». Βλέπεις, ο Ολλανδοεβραίος απ’ το Acropole θα τράβαγε «τυχαία» με την κάμερα πολλά και διάφορα, έπρεπε να δείξει «αίμα» και «βία»... Άλλος έπιασε τον σφαγμένο κόκορα: μ’ αυτόν, αφού πρώτα τον μάδαγε φυσικά, μα το αίμα του, θα έβαφε την Ελληνική Σημαία που τολμήσανε να πιάσουνε στα ξερά τους οι Εβραιόδουλοι!... Θέλανε να το παίξουνε... «πρωτοπορεία του λαού και της δημοκρατίας»! Χα, χα, χου-χα!... Άλλος πάλι έπιασε το μικρόφ(ο)νο κι είπε τα τελευταία λόγια πριν από το ντου. 

Τότε ο Αναρχικός έπιασε κι εκείνος με την σειρά του τον ασύρματο. Μοντέρνος-μοντέρνος ο ασύρματος, τον χρησιμοποιούσανε ωραία οι μικροφ(ο)νιάδες του «κρατιδίου της Μέσης Ανατολής». Πολλοί απ’ αυτούς περιμένανε το ντου για να δράσουνε. Θέλανε ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ Ελληνικό Αίμα! Όχι σαν το «αίμα» των αιώνιων φοιτητών απ’ τα τενεκέδια. Αίμα ΑΛΗΘΙΝΟ, Αίμα Ελληνικό!... Όπως το επέβαλλε εδώ και αιώνες η «θρησκεία»-σατανολατρεία της βρομοφάρας με τις γαμψές μύτες και με τα δέρματα σαν τα κιτρινιάρικα φλουριά... Είπε λοιπόν ο Αναρχικός, καθώς μίλαγε στον ασύρματο τον ειδικό, το τελικό κωδικοποιημένο Σύνθημα, αυτό που μόνο ο Γλόμπος με το ένα μάτι θα καταλάβαινε: «Ας έρθουνε τα τανκ να μας ελευθερώσουνε»! 

Γύρω-γύρω τα κομάντα με την εξάλφα στον μπερέ και στην καρδιά είχανε στήσει καραούλι. Τα τανκ που διέταζε ένας διαβρωτής, εκπαιδευμένος από την «καλύτερη υπηρεσία του κόσμου» που έδρευε στο «κρατίδιο της Μέσης Ανατολής», ξεκινήσανε. Ο Ολλανδοεβραίος στην ταράτσα έτοιμος να μαγνητοσκοπήσει. Τα κομάντα με την εξάλφα κτλ. κτλ. πανέτοιμα, με το δάχτυλο στην σκανδάλη. Οι πιο πολλοί έγκλειστοι μέσα στο Πολυτεχνείο χεσμένοι πάνω τους απ’ την προβοκάτσια που καταλαβαίνανε ότι διαδραματιζότανε πέρα-δώθε στον χώρο τριγύρω τους. Αλλά όμως είχανε μπει πια στον χωρό για τα καλά. Θα έπρεπε να χορεύανε μέχρι και το τέλος... Το «τανγκό του θανάτου»! 

Σαν έσπασε η Πύλη και πέσανε τα κάγκελα, μέσα από φώτα και φωνές, τρέχανε στα γύρω σοκάκια οι «αγωνισταράδες» που θα δίνανε το «αίμα» τους για το Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία! Όπου φύγει-φύγει... «Ουστ, βρε κοπρόσκυλο», φώναξε ο χωροφύλαξ σαν έπεσε πάνω του ο κατουρημένος μαλλιάς και είπε «συγγνώμη» και «πού ’ναι το φαγάκι της μανούλας μου»;! «Βρε, ουστ από ’δω, μαντράχαλε αχαΐρευτε!», ξανάπε ο χωροφύλαξ... Ο μαλάκας της δ(ει)μοκρατίας (του Κράτους του Τρόμου!!! χι, χι, χι...)... «εξαφανιζόλ»! 

Αφού φύγανε πρώτα οι κότες, αρσενικές και θηλυκές, έχοντας ζήσει πια το γκραν-γκινιόλ με την «διάθεση περιπετείας» που είχανε δείξει, βγήκανε στο τέλος έξω σαν κύριοι η Εβραιοπούλα με τον Αναρχικό και τους λίγους μουσάτους, μουστακαλήδες, τις πανάσχημες που ’λεγα κι έτσι... Ο Αναρχικός έκανε την τελευταία ενημέρωση στο Επιτελείο του Θανάτου κι η φωνή του έφτασε ως και στον Γλόμπο με το ένα μάτι. Ο Ολλανδοεβραίος της ταράτσας είδε πως βγήκανε κι οι τελευταίοι, οι οργανωτές-συντονιστές του σόου, και έκλεισε πια την κάμερα. Δεν είχε και νόημα να προβάλλει πολλά. Έφτανε για τους κουτούς σαν τα λάχανα «π(ω)λ(ε)ίτες» (= πουλημένοι πολίτες!) το στιγμιότυπο, το μόνο που δείχνανε τόσα χρόνια επί δημοκρατικού καθεστώτος: δλδ. εκεί που το τανκ ρίχνει την Πύλη. 

Ατσαλάκωτος ο Αναρχικός με την Εβραιοπούλα προχωρήσανε παραπέρα. Είχε πια βαρέσει μεσάνυχτα στο ρολόι και κάτι. Το ημερολόγιο έγραφε: 17 Νοεμβρίου 1973, Γρηγορίου Νεοκαισαρείας, Γενναδίου και Μαξίμου αρχιεπ. Κων/πόλεως. Τα «παιντιά» αναλύανε τους από κει και έπειτα ρόλους τους. Ανέτειλε πια γι’ αυτά η νέα εποχή. Η πτώση του Εθνάρχη... Το ξεπούλημα του Μεγάλου ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ Νησιού... Η επιστροφή των προδοτών της δ(ει)μοκρατίας... Το διώξιμο του Βασιλέως... Το κυνήγι των Πατριωτών που τα δίνανε όλα για Έθνος-Πίστη... Το «αγόρι» (αδερφάρα απ’ τις λίγες κατά τ’ άλλα) θα ’τανε τώρα πράσινος. Θα τον «μέθαγε» τον Ήλιο! Το «κορίτσι» («Είμαι Εβραία!») θα ’καμνε την κόκκινη. «Αυτό το χώμα είναι δικό τους και δικό μας»!... 

Τριγύρω ακουγόντουσαν οι ριπές των κομάντο. Αθώο Ελληνικό Αίμα χύθηκε. Μακριά απ’ το Πολυτεχνείο! Κανένας ΜΕΣΑ στο Πολυτεχνείο!... Ρουθούνι ανοιχτό ΜΕΣΑ στο Πολυτεχνείο! Αίμα Ελλήνων μπόλικο στην άσφαλτο ΕΞΩ από το Πολυτεχνείο!... Το ειδικό όχημα μετέφερε τους δύο νεαρούς (το «αγόρι» και το «κορίτσι») στην θαλπωρή του σπιτιού. Όλα είχανε τελειώσει προς το παρόν γι’ αυτούς. Τώρα τα άλλα, τα πολύ-πολύ πιο σοβαρά, θα τ’ αναλάμβανε ο πάτρωνάς τους: ο Γλόμπος με το ένα μάτι. 

38 χρόνια μετά: «Εδώ Techno-πωλείο! Εδώ Techno-πωλείο! Δεν σας μιλά – γιατί δεν υπάρχει... – ο εικονικός υποσταθμός των ανύπαρκτων Ελληνόπουλων μωρών, των αδικημένων αγέννητων Ελλήνων»...