Του Εύμολπου Τσάμη
«Όλβιος όστις της ιστορίας έσχε μάθησιν». Ευριπίδης.
Στην Ελλάδα, ως φαίνεται, υπάρχει μείζων διαχρονικό ζήτημα κακοποίησης του Ελληνισμού. Η ιστορία, η γλώσσα, η φιλοσοφία, η θρησκεία, οι κοινωνικές αξίες μας... διαστρεβλώνονται συνεχώς, προφανώς για να μπορούν οι ξένες δυνάμεις να ελέγχουν την πολιτική και οικονομική ζωή της Ελλάδος. Προς τούτο οι νέοι μας ωθούνται συστηματικώς σε νομιμότυπες ιδεολογικές παγίδες, (παράξενα θρησκευτικά δόγματα, ομοφυλοφιλία, ναρκωτικά, πορνεία...).
«Αισχρόν εστι σιγάν της Ελλάδος πάσης αδικουμένης». Δημοσθένης.
Ερευνητές που κάποτε ισχυρίζοντο επί μακρώ ότι η παρουσία του Ευρωπαίου ανθρώπου ξεκίνησε από την κεντρική Αφρική ή την Αίγυπτο, (όπως ο P. Braigker και ο Tobaias), αποδέχονται πλέον ότι πράγματι τα ευρωπαϊκά φύλα κατάγονται από την περιοχή της Μεσογείου.
Η χρονολόγηση του αρχανθρώπου των Πετραλώνων από το Πανεπιστήμιο της Καρολίνας, στα 750.000 έτη, ανέτρεψε τις εικασίες περί μετακινήσεως λαών από την Μέση Ανατολή. Η προπαγάνδα αυτή είχε γίνει από τις νομαδικές φυλές της εγγείου Ανατολής, που διείσδυσαν στις ευρωπαϊκές περιοχές από την εποχή της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, προφανώς με στόχο να σφετεριστούν τον λαμπρό ελληνικό πολιτισμό (!), μιας και δεν είχαν δική τους ιστορία. Το ίδιο προσπάθησαν και οι σκοπιανοί, προσφάτως, να σφετεριστούν τους Καλάσα, αλλά απέτυχαν...
Ας δούμε μερικές ημερολογιακές προσεγγίσεις για την δημιουργία του κόσμου.
Έχει επικρατήσει (μέσω της Βίβλου κ.α. βιβλίων προπαγάνδας) η άποψη του «περιούσιου λαού» για την καταγωγή του ανθρωπίνου γένους, χρονολογημένη από το εβραϊκό ημερολόγιο ως «έτος κόσμου», με τον όρο: Anno Mundi, ή "από καταβολής Κόσμου", χρονική περίοδο της οποίας η μέτρηση αρχίζει από τη δημιουργία του κόσμου. Σύμφωνα με το εβραϊκό ημερολόγιο, λοιπόν, η δημιουργία του ανθρώπου έλαβε χώρα το έτος 3.760 π.Χ.
Άλλη αναφορά ορίζει το 4004 π.Χ. ως έτος δημιουργίας του Κόσμου. (Λεξικόν των Αγίων Γραφών, Γ. Κωνσταντίνου, 1888/1973).
Όμως επειδή «δεν τους βγαίνουν τα κουκκιά» για να καλύψουν την ελληνική ιστορία, όλο και μεγαλώνουν την χρονική διάρκεια προς τα πίσω.
Μια χρονολογία που εμφανίζεται στα Ρωμαϊκά μαρτυρολόγια είναι η 25η Μαρτίου 5.198 π.Χ.
Ο Ιππόλυτος, επίσκοπος της Ρώμης του 3ου αιώνα, αναφέρει ότι η "καταβολή του κόσμου" και η γέννηση του Αδάμ, έλαβε χώρα 5.500 έτη προ του Αρχιερέα ραβίνου Γεσούα (δηλαδή του Ιησού Χριστού).
Παρόμοιο υπολογισμό ανέπτυξαν, επίσης, ο Γεώργιος ο Σύγκελλος, ο προσωπικός γραμματέας του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ταράσιου, στα τέλη του 7ου αιώνα, καθώς και ο μοναχός Αννιανός ο Αλεξανδρείας τον 5ο αιώνα, και τοποθέτησαν την δημιουργία του Κόσμου στις 25 Μαρτίου 5.492 π.Χ.
Τον ίδιο αιώνα, ο μοναχός Πανόδωρος ο Αλεξανδρείας, έγραψε ότι η δημιουργία του κόσμου έγινε το 5.904 π.Χ.
Στο Βυζαντινό Ελληνικό Ημερολόγιο, επικρατεί μια αντίστοιχη αντίληψη για το Έτος Κόσμου, το οποίο δέχθηκε ως έγκριτη ημέρα της Δημιουργίας την 1η Σεπτεμβρίου 5.509 π.Χ. Ο Γ' Κανόνας της ΣΤ' Οικουμενικής Συνόδου, αναφέρεται στην τρέχουσα χρονολογία «της πεντεκαιδεκάτης του διελθόντος Ιανουαρίου μηνός, της παρελθούσης τετάρτης Ινδικτιώνος, έτους εξακισχιλιοστού εκατοστού εννάτου», δηλαδή του έτος 6.109, (από τη δημιουργία Αδάμ έως και τον 5ο αι. μ.Χ.).
Το βυζαντινό αυτό σύστημα χρονολόγησης παρέμεινε σε χρήση στη Ρωσία μέχρι και την εποχή του Μεγάλου Πέτρου, το 1.725.
Αργότερα, κατά τον Μεσαίωνα, ο ιστορικός Βέδας χρονολόγησε ξανά τη δημιουργία ότι έγινε στις 18 Μαρτίου 3.952 π.Χ.
Κατά τον 17ο αιώνα, ο αγγλικανός κληρικός Τζέιμς Άσερ (1.654) υποστήριξε ως σωστή ημερομηνία της δημιουργίας την 23η Οκτωβρίου 4.004 π.Χ. (Προφανής επιρροή από την κάθοδο των Ελλήνων έως την Ινδία, υπό του Διονύσου, η οποία παρέμεινε ως χρονολογία αρχής του ινδικού πολιτισμού, καθ' ότι ο Διόνυσος τότε εγκαθίδρυσε εκεί θρησκευτικές τελετές, θέατρο, μουσική, χορό). Το ίδιο διατυπώθηκε από τον Αρχιεπίσκοπο του Άρμαγκ της Ιρλανδίας, καθώς και από τον αντικαγκελάριο του Καίμπριτζ, Λάϊτφουτ, ο οποίος μάλιστα προχώρησε σε λεπτομέρειες, και είπε ότι η δημιουργία έγινε από τον Ιεχωβά ή Σαβαώθ, στις 23 Οκτωβρίου το 4.004 π.Χ. και περί την 9.00 πρωϊνή ώρα (!). (Ιδέ «Η Αληθινή Προϊστορία», Ιωάννης Πασσάς).
Υπ' όψιν, ότι, Ιεχωβά ή Σαβαώθ, είναι το επίσημο εβραϊκό όνομα του θεού όλων των μονοθεϊστικών θρησκειών (χριστιανών και ισλαμιστών), καθώς και των αιρέσεων αυτών. Προφανής παραφθορά ονόματος, εκ του Ιάκχου και του Σαβάζιου Δία. Μια άλλη αξιοθαύμαστη ακριβής συνέχεια ονόματος, είναι και τα επίθετα παπάς ή πάτερ... όπως αποκαλούνται μέχρι σήμερα οι χριστιανοί ιερείς, έτσι ακριβώς όπως ονομάζονταν οι ιερείς του Διός στα βάθη της Ιωνίας, από τον Παπαίο Δία, (υποκοριστικό του Πατέρα).
Φυσικά, όλα αυτά σχετικά με την δημιουργία του κόσμου, διατυπώνονται χωρίς επιστημονικά κριτήρια, αλλά βασίζονται σε παλαιές δοξασίες των νομαδικών φυλών της Μ. Ανατολής και σε πιθανές ερμηνείες προφητικών κειμένων τους.
Σύγχρονες Ιστορικές και επιστημονικές προσεγγίσεις
Γεωλόγοι και σπηλαιολόγοι ερευνητές, που μελετούν σταλακτίτες, σταλαγμίτες και διάφορα υπολείμματα, (και τα χρονολογούν με την μέθοδο του ενεργούν άνθρακα), αποφαίνονται ότι προ 145.000.000 περίπου ετών, η γη περιήλθε σε δίνη με έντονες γεωλογικές αναταραχές. Αυτό μπορεί να συνέβη είτε λόγω εντάξεως της Σελήνης στο ηλιακό σύστημα, είτε λόγω πτώσεων μεγάλων μετεωριτών, που ενίοτε πλήττουν την γη σε κάποιο σημείο του μεγάλου ζωδιακού κύκλου, ο οποίος διαρκεί 24.500 περίπου έτη. Η δε Μεσόγειος αναφέρεται ως ο πρώτος τόπος που κατοικήθηκε από το ανθρώπινο γένος.
Με αυτές τις επιστημονικές προσεγγίσεις συνταυτίζονται και οι ελληνικές μυθικές αναφορές. Προσεκτικοί όμως και ακριβείς οι σοφοί της αρχαιότητος, δεν όριζαν χρονολογία και ημέρα, αφού η έννοια του έτους δεν υπήρχε όπως την αντιλαμβανόμαστε σήμερα, (χωρίς την Σελήνη και την γνωστή ετήσια χρονική διάρκεια, γι' αυτό και έλεγαν: «συνέβη ποτέ...», δηλαδή κάποτε έγινε. Τότε, λοιπόν, από την γη ανεδύθη η κορυφή του Ολύμπου, για «να έχουν οι θεοί έδος [έδρα] ασφαλές», όπως αναφέρει η Ελληνική Μυθολογία, ο Ησίοδος στην Θεογονία του κ.α.
Το ίδιο περίπου νόημα αποδίδεται και από ιστορικούς αρχαίους συγγραφείς, όπως: «Αφ' ών, μή ότι γε φιλοσοφία, αλλά καί γένος ανθρώπων ήρξε». (Εκ των οποίων [Ελλήνων] βέβαια όχι μόνον η φιλοσοφία, αλλά και το γένος των ανθρώπων άρχισε). Διογένης Λαέρτιος, ΒΙΟΙ ΚΑΙ ΓΝΩΜΑΙ.
Επίσης: «Αντί θεόν δε Πελασγόν όν υψοκόμοισιν όρεσι γαία μέλαιν' ανέδωκεν ίνα θνητόν γένος είη...» (Αντί για θεό [ως ισόθεο] τον Πελασγό εις τα υψηλόκορφα όρη, η μαύρη γη εγέννησε, για να δημιουργηθεί το ανθρώπινο γένος...). Άσιος, (αρχαίος Σάμιος ποιητής).
Όταν ο Σόλων (εις εκ των επτά σοφών) είχε επισκεφθεί την Αίγυπτο, ο Έλλην ιερέας του Σάϊδ (αναγραμματισμός του Δίας, επειδή αυτοί οι λαοί από παλαιά διαβάζουν ανάποδα, όπως και Σουέζ = Ζευς), του αφηγήθηκε τον κατακλυσμό της Ατλαντίδος και την ιστορία ιδρύσεως των Αθηνών. Μάλιστα του είπε, έλα στον ναό, ω Σόλων, να σου δείξω τα: «εν τοις ιεροίς και σεσωσμένα», αυτά που είναι γραμμένα στους ναούς με την ιερή γραφή των προγόνων μας... όπου μεταξύ άλλων αναφέρονται:
«Και έθρεψε και μόρφωσε, πρωτύτερα μεν την δική σας (των Αθηναίων) γενεά κατά χίλια έτη, από την γη και τον Ήφαιστο παίρνοντας το σπέρμα το δικό σας, κι αυτήν εδώ ύστερα». (Πλάτων, Τίμαιος). Αναφέρεται στην Αθηνά που έδωσε στους Αθηναίους την ιδέα της οργανωμένης πόλεως, προσθέτει μάλιστα πως προέβλεψε ότι θα ανεδείκνυε λογικούς και εχέφρονες ανθρώπους....
Επίσης: «περί της ενακισχίλια γεγονότων έτη...». Πλάτων, Τίμαιος, 23Ε. (για τα γεγονότα [που έγιναν] πριν από εννέα χιλιάδες έτη...).
Αυτή η ιστορία είχε καταγραφεί από τους προγόνους και είχε τοποθετηθεί στα θεμέλια του ναού του Ηφαίστου, που βρίσκεται δυτικά από την αρχαία αγορά. Γέρων, αυτόπτης μάρτυς κάτοικος Πετραλώνων, το έτος 1998 αφηγήθηκε παρουσία γνωστών του συγγραφέως: «Εργαζόμουν κι εγώ τότε στις ανασκαφές που έκαναν οι Αμερικανοί στην αρχαία αγορά. Μια ημέρα άνοιξαν το δάπεδο του ναού του Ηφαίστου, κι όταν είδαν πως κάτι υπήρχε, αμέσως μας έδιωξαν όλους και έφεραν ξένους, δικούς τους, για να συνεχίσουν την έρευνα, και απαγόρευσαν να πλησιάζει οποιοσδήποτε. Μετά από δύο ημέρες τους είδαμε να βγάζουν μεγάλη κιβωτό. Τι υπήρχε μέσα δεν μάθαμε ποτέ. Αλλά από μορφωμένους ανθρώπους που διάβαζαν τους αρχαίους, ειπώθηκε πως εκεί είχαν κρύψει την ιστορία για την ίδρυση της Αθήνας από τον Θησέα, και την έβαλαν εκεί μέσα μετά από τον Πελοποννησιακό Πόλεμο...».
σ.σ. Αντιλαμβάνεστε τώρα γιατί δεν μας επιτρέπουν να κάνουμε μόνοι μας τις ανασκαφές; Γιατί τώρα θα αριθμούσαμε: 9.000 έτη προ Σόλωνος, συν 640 περίπου προ, όταν επισκέφθηκε την Αίγυπτο, συν 2.012, σύνολο 11.642, γραπτή χρονολόγηση λαμπρού Ελληνικού Πολιτισμού.
Για την γηγενή καταγωγή μας αναφέρεται και ο περίφημος Ισοκράτης: «Σ' αυτήν (την χώρα) λοιπόν κατοικούμε χωρίς άλλους ν' αποδιώξουμε ούτε έρημη την καταλάβαμε, ούτε από πολλά έθνη ως μιγάδες συμμαζευτήκαμε, αλλά έτσι καλώς και γνησίως γίναμε, ώστε εξ αυτής γεννηθήκαμε και αυτήν έχομε άπαντα τον χρόνον, διατελούμεν αυτόχθονες πράγματι, και τα ονόματα ημών των ιδίων ακριβώς, που ως εντόπιοι την πόλιν κατοικούμε, το προσφωνούν».
Ενώ για το λαμπρό παρελθόν της Αθήνας, έγραψε: «Το όνομα αυτής πεποίηκεν μηκέτι του γένους δοκεί, αλλά της διανοίας είναι...», δηλαδή: έκανε το όνομά της (η Αθήνα) να νομίζουν (οι άλλοι λαοί όταν ακούν Έλληνας) ότι δεν αφορά το γένος μας, αλλά την φιλοσοφία μας.
Μυθικές - προϊστορικές προσεγγίσεις
Σύμφωνα, λοιπόν, με τον μύθο του Δευκαλίωνος, (μύθος = αλληλουχία ιστορικών γεγονότων), ο Ζευς δεν ήταν ικανοποιημένος από την εξέλιξη των ανθρώπων, κι έτσι αποφάσισε να αλλάξει την γενιά. Με μια απλή προσέγγιση αντιλαμβάνεται κανείς ότι πρόκειται για κάποια σημαντική μεταβολή στην ανθρώπινη μορφή, που μάλλον εννοεί την διαφοροποίηση από την μορφή του πρωτόγονου, κι έκτοτε άρχισε να αποκτά ιδιαίτερες ικανότητες, π.χ. να κατασκευάζει εργαλεία, να μαγειρεύει την τροφή του κ.α.
Ο Δευκαλίων (< Δευκ [<δεύρο = βγες έξω/έλα εδώ] + αλίων [< άλς = θάλασσα]), δηλαδή αυτός που βγήκε από την θάλασσα, ήταν υιός του Προμηθέα (Προ [<προ] + μηθέας [<μήτις = σκέψη], δηλαδή προνοητικός, ο έξυπνος), και της Πανδώρας (πάντα + δώρα), δηλαδή αυτή που μας χαρίζει τα δώρα της ζωής, και είχε σύζυγο την Πύρρα (=πύρινη/ερυθρή). Δηλαδή, παραλλήλως θα μπορούσαμε να ερμηνεύσουμε και ως εξής: Το ύδωρ και το πυρ επί της γης, εμφαίνονται ως πρώτες αιτίες για την δημιουργία της ζωής!
Ο Δευκαλίων, λοιπόν, ήταν βασιλεύς στην Φθία και διακρινόταν για τις αρετές του. Ο Ζευς έστειλε τον Ερμή να συμβουλέψει τον Δευκαλίωνα να φτιάξει μια μεγάλη κιβωτό, μαζί με την σύζυγό του, την Πύρρα, για να προστατευτούν μέχρι να τελειώσει ο κατακλυσμός.
Εννέα ολόκληρα ημερονύκτια έβρεχε και πλημμύρισε όλη η γη. Πολλά ζώα χάθηκαν και πολλοί άνθρωποι, γλίτωσαν μόνο όσοι πρόλαβαν και έφυγαν (ή ζούσαν ήδη) στα ψηλά βουνά, (όπως ο Πελασγός).
«Οι μεν εν όρεσι διασώζονται, βουκόλοι νομείς τε...» Πλάτων, Τίμαιος. (Και σώζονται μόνον όσοι ζουν στα όρη, αγελαδοτρόφοι και βοσκοί [γιδο-προβάτων]). Εννοεί σε περιπτώσεις μεγάλης καταστροφής του πολιτισμού.
Ο Πηνειός πλημμύρισε και άνοιξε ένα πέρασμα μεταξύ Ολύμπου και Όσσας, και χύθηκαν τα νερά στην θάλασσα του Αιγαίου, δημιουργώντας έτσι την κοιλάδα των Τεμπών.
Η κιβωτός/σκάφος, λοιπόν, με τον Δευκαλίωνα και την Πύρρα, στάθηκε ψηλά στον Παρνασσό, κάπου στην περιοχή των Δελφών, και αφού βγήκαν έξω σώοι, θυσίασαν στον Φύξιο Δία.
Ο Ζευς με την θυσία αυτή αντιλήφθηκε την ευσέβεια του Δευκαλίωνα, κι έστειλε τον Ερμή να τον ρωτήσει τι δώρο θα ήθελε. Κι εκείνος ζήτησε να γίνουν ξανά οι άνθρωποι. Ο Ζευς τότε του έδωσε την εντολή να πετάξουν πίσω τους πέτρες, και όσες μεν τις έρριχνε η Πύρρα εγένοντο γυναίκες, όσες δε τις έρριχνε ο Δευκαλίων εγένοντο άνδρες. Εξ αυτού μάλιστα παρέμεινε το όνομα λαός, από το λήμα λας (= πέτρα, εξ ου και λατομείο...).
Η Πύρρα με τον Δευκαλίωνα γέννησε δύο υιούς, τον Έλληνα (Ελ < εν + λην < λάω = ο έχων παρατηρήσει κάτι επισταμένως, άρα ο πρωτόπλαστος νοήμων άνθρωπος), και τον Αμφικτύονα (= αυτός που ιδρύει πολιτεία με άλλους). Γέννησε επίσης και δύο θυγατέρες, την Πρωτογένεια (< πρωτο + γενιά) και την Μελανθώ (= μελαχροινή).
Ο Έλληνας έμεινε διάδοχος του Δευκαλίωνα και έλαβε για σύζυγο την όμορφη νύμφη Ορσηΐδα (< όρνυμι = εξεγείρω/ορθή + ίδα/ίδης = κατάληξη γενεάς), η οποία του γέννησε τρεις υιούς, τον Δώρο, τον Ξούθο (= ξανθός) και τον Αίολο (= πολύμορφος/αεικίνητος), που ήταν και οι τρεις πρώτοι αρχηγοί των Ελλήνων. Ο Έλληνας άφησε τον Αίολο για διάδοχό του, ενώ τον Ξούθο τον έστειλε στην Πελοπόννησο και τον Δώρο στην νότιο Ιταλία...
Από τον Έλληνα ονομάσθηκαν και οι υπόλοιποι λαοί της Μεσογείου Έλληνες, οι οποίοι μέχρι τότε ονομάζονταν Γραικοί, δηλαδή παλαιοί (εξ ου και γραία, γριά).
Ο δε Αμφικτύων πήρε για σύζυγο μία από τις θυγατέρες του Κραναού, την Χθονόπατρα (= η γη της πατρίδος), και με αυτήν ήταν βασιλιάς για δώδεκα έτη στην Αθήνα. Κατόπιν έγινε βασιλιάς στις Θερμοπύλες, όπου και σύστησε πρώτος το Αμφικτυονικό Συνέδριο. Έτσι συνέδεσε τις ελληνικές διοικήσεις σε συμμαχία, κι έτσι προσέφερε μεγαλύτερη ασφάλεια στους διασωθέντες λαούς.
Με την σύζυγό του γέννησε δύο υιούς, τον Ιτωνό, ο οποίος έγινε βασιλιάς στην Θεσσαλία και έκτισε την ομώνυμη πόλη, καθώς και τον Αιτωλό, ο οποίος απέκτησε υιό τον Φύσκο, και εξ αυτού ο Λοκρός, απ' όπου και το όνομα Λοκροί.
Οι κόρες του Δευκαλίωνα ανέπτυξαν άλλα γενεαλογικά δένδρα. Η μεν Πρωτογένεια γέννησε τον Αέθλιο, ο δε Αέθλιος τον Ενδυμίωνα. Η δε Μελανθώ γέννησε τον Δελφό, εξ ου και το όνομα Δελφοί...
Τα ελληνικά ονόματα υποκρύπτουν βαθύτερη σοφία με την ετυμολογία τους, ενώ οι αλληγορίες των μύθων μας οδηγούν σε προϊστορικές εποχές και μας ερμηνεύουν έτσι πολλά πράγματα που διασώζονται με προφορικές παραδόσεις, σχετικά με την δημιουργία της ζωής και την εξέλιξη του ανθρωπίνου γένους.
Το δε παλαιόν της γενιάς μας, με την κατά πολλές χιλιετίες περισσότερη εμπειρία ζωής, δικαιολογεί τα πρωτεία του λαού μας στην εξέλιξη του ανθρώπινου γένους, συνεπώς και τα όσα προσέφερε το ελληνικό έθνος προς όλους τους λαού της γης.
Τα ιστορικά στοιχεία συνιστούν τεράστιο όγκο πληροφοριών, ενώ υπάρχουν πολλές παραδόσεις ξένων λαών από την Ανατολή ως την Δύση, που καταμαρτυρούν την γνώση των αρχαίων Ελλήνων ακόμη και για την Εσπερία ήπειρο (= Αμερική), (Ησίοδος: Θεογονία 518, Αισχύλος: Προμηθεύς Δεσμώτης, Πλάτων: Τίμαιος 25Α).
«Ω Κάδμου του πάλε νέα τροφή...» (Σοφοκλής, Οιδίπους Τύραννος, στ. 1). Ω του Κάδμου του παλαιού νέα γενιά... [νεο-Έλληνες], μπορείτε να αισθάνεστε υπερήφανοι για την καταγωγή μας. Σηκώστε ψηλά το κεφάλι και αποδιώξτε την κατήφεια και την ταπεινότητα που μας επέβαλαν κάποτε με βία... Σταθείτε αντάξιοι απόγονοι των αρχαίων, εκείνων που ανέπτυξαν αρετές, τέχνες και επιστήμες και σεβασμό στην ανθρώπινη υπόσταση...
Δεν πρέπει σε μας δουλική συμπεριφορά, αλλά ελευθερία πνεύματος, τόλμη και γενναιοψυχία.
Σχόλια