Το βιβλίο του Περίανδρου Ανδρουτσόπουλου «Παραμύθια στην λάσπη»
- .
- 1 Μαΐ
- διαβάστηκε 3 λεπτά
11.11.2012
Της Σόνιας Μαυρίδου
Ο Περίανδρος Ανδρουτσόπουλος, αυτό το σύγχρονο Λιοντάρι του Εθνικισμού και μεγάλο Καμάρι όλων μας των Ελληνόψυχων, είναι επίσης και ένας άριστος Λογοτέχνης! Αυτό σε εποχές που ΔΕΝ έχουμε δυστυχώς ούτε μεγάλους Λογοτέχνες, στην ποίηση και στην πρόζα, γενικά, αλλά και ειδικότερα ΕΛΑΧΙΣΤΟΥΣ στον Πατριωτικό μας Χώρο... Αλλά το Μεγάλο Ταλέντο του Περίανδρου, του σύγχρονου Ήρωα της Φυλής και του Έθνους ΜΑΣ, είναι φανερό από τα σχετικά συγγράμματα που έβγαλε. Από το ΚΛΑΣΣΙΚΟ πια «Το μυστικό του κοχυλιού» και από αυτό εδώ το πιο καινούριο βιβλίο: «Παραμύθια στην λάσπη», από τις εκδόσεις «Θούλη», που βγήκε πριν από κανένα χρόνο, τον Δεκέμβριο του 2011.
Το ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ αυτό διηγηματάκι ανήκει στην σειρά «Ηλιακές Ιστορίες». Δλδ. ιστορίες βγαλμένες μες από την Φυλή και το Αίμα, του Άριου Λευκού Ανθρώπου, που τις έχουμε πολύ-πολύ ανάγκη σήμερα! Σήμερα που το Αίμα ΝΟΘΕΥΕΤΑΙ, η Πατρίδα ΥΠΟΝΟΜΕΥΕΤΑΙ και η Φυλή ΕΞΟΝΤΩΝΕΤΑΙ... Και γι’ αυτό πρέπει να γράφονται τέτοια βιβλία και να διαβάζονται, να γίνονται πιο ευρύτερα γνωστά, για να μην ξεχνάμε σε ποια ΦΥΛΗ ανήκουμε και τι ΑΙΜΑ τρέχει μέσα στις φλέβες μας! Για να μην υποκύψουμε σαν Έλληνες και σαν Ευρωπαίοι στον κάθε Ασιάτη υπάνθρωπο και... γυφτοπίθηκο!!!
Α, να πω εδώ πέρα ακόμα πως το βιβλίο «Παραμύθια στην λάσπη» είναι στην «Χειμερινή τροπή» όπως λέει μέσα ο συγγραφέας. Δλδ. αφοράει στον Χειμώνα του ετήσιου κύκλου και σίγουρα τα επόμενα διηγήματα της σειράς αυτής θα ακολουθούνε τις επόμενες εποχές κτλ. Εγώ τώρα δεν χρειάζεται εδώ πέρα να γίνομαι και πάρα πολύ φλύαρη. Γιατί πρέπει να σηκωνόμαστε πάνω και να στεκόμαστε ΠΡΟΣΟΧΗ μπροστά σ’ ένα Παλικάρι της Πατρίδας ΜΑΣ, που ’δειξε έμπρακτα τα «κότσια» του! Και γι’ αυτό το Σύστημα τον καταδίωξε... Αλλά και σ’ έναν μοναδικό, εξαίσιο Λογοτέχνη του Γένους!
Ας βάλω λοιπόν μερικές γραμμές από την αρχή του βιβλίου του Εθνικιστή Αγωνιστή Περίανδρου, εκεί που μιλάει για τις «Ηλιακές Ιστορίες». Για να καταλάβει ο αναγνώστης πού κινείται περίπου το βιβλίο. Βιβλίο που ’ναι γραμμένο στο Πολυτονικό, το ΜΟΝΟ σωστό σύστημα γραφής της Ελληνικής!
Μην τα ξαναλέω τώρα εδώ και κουράζω, για το βλακομονοτονικό κτλ. κτλ. Νάτο το απόσπασμα αυτό:
«Στα σύνορα των κόσμων αναζητάται και πέμπεται φως... Στην χειμερινή τροπή, ο Φοίβος κάμει χώρο για τον Διόνυσο στους Δελφούς. Οι Βόρειοι ανάβουν νυχτερινές πυρές αναμένοντας τραγικά την ελπίδα. Μέσα απ’ το σκότος γεννιέται ο προαιώνιος Χριστός, ο Sol Invictus, ο φρουρός του πυρός Μίθρας. Στην εαρινή ισημερία, οι ιερείς του Κρόνου ανανεώνουν στην Ολυμπία το πυρ της κοσμογονίας. Ο Απόλλων επιστρέφει απ’ την Υπερβορέα με ζωογόνες για τα πνεύματα ενέργειες. Ο λαμπρός πέπλος της ψυχής κυματίζει στα Παναθήναια. Κι η Κλεφτουριά υψώνει πορφυρό το πυρφόρο λάβαρο της Εθνεγερσίας.
Στην θερινή τροπή, αποθεώνεται το αγλαόν κάλλος στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Ο νικητής των άθλων Ηρακλής καίγεται στην φωτιά της αθανασίας. Οι πατριώτες άγουν πομπή, λαμπαδηφόροι για την νεκρανάσταση των ηρώων. Και ο Μισίμα λογοτεχνεί με «το ψυχορράγημα του καλοκαιριού» για την αισθητική θυσία. Τέλος, στην φθινοπωρινή ισημερία σπέρνεται γεμάτος φάος ο πνευματικός σίτος στα Ελευσίνια. Οι λειτουργοί του Διός θυσιάζουν τον λευκό μόσχο στο Καπιτώλιο. Ο Έβολα κηρύττει την «απόλυτη υπέρβαση... κατά την στιγμή της κοσμικής πυρκαγιάς». Κι οι αλχημιστές του καταναλώνουν το ελιξήριο της μακροζωΐας.
Σ’ όλ’ αυτά τα χάσματα των κοσμικών πλημμύρων, η ορμώμενη απ’ τα αιθερικά πεδία κοσμική ακτίνα αποκαλύπτει μία ειδικά διαύγεια. Αυτή μας απελευθερώνει απ’ τον κοινό χρόνο και με κάποιες δραστικές προϋποθέσεις, μας συνδέει δραματικά με το παρελθόν των νεκρών και το μέλλον των αγεννήτων. Παραλλήλως, όμως, ως λεπτοφυής Θεοφάνεια, αποδεσμεύει πλούσιες πνευματικές ενέργειες και ηθικές ποιότητες, που ωθούν τον μύστη προς το υψηλό».
Σχόλια