• .

Μεταφυσική και γενετική: πνεύμα και αίμα

27.10.2021

Του Ησαΐα Κωνσταντινίδη


Τον Δεκέμβριο του 2020 η ανθρωπότητα εισήλθε στην εποχή των μαζικών εμβολιασμών κατά του νέου κορωνοϊού/Covid-19, μέσω μιας γιγαντιαίας επιχείρησης που ονομάστηκε “Ελευθερία”· πράγματι, η αποδοχή του εμβολιασμού αυτού ισοδυναμεί για τον άνθρωπο με την επανάκτηση της ελευθερίας (κινήσεων, εργασίας, ψυχαγωγίας κτλ.) που έχασε κατά την περίοδο της πανδημίας και των συνεχόμενων lockdown, όχι όμως της ελευθερίας όπως την γνωρίζαμε πριν το ξέσπασμα του θανατηφόρου ιού, περί τα τέλη του 2019, αλλά μέσα στο πλαίσιο της λεγόμενης “νέας κανονικότητας”. Τούδε και στο εξής νέοι κανόνες θα ορίζουν τις ζωές μας, σε μια νέα εποχή του μετανθρωπισμού, όπως την ορίζει σε γενικές γραμμές το μανιφέστο της Παγκόσμιας Τάξης, δηλ. το βιβλίο “The Great Reset” (ελληνιστί: “Η μεγάλη επανεκκίνηση”), με συγγραφείς τους Klaus Schwab και Thierry Malleret.

Έχει ενδιαφέρον ότι ο μήνας Δεκέμβριος του 2020, ως απαρχή αυτής της Νέας Εποχής, είχε προβλεφθεί επακριβώς σε μία “προφητική” 25λεπτη ελληνική ταινία με τίτλο “Ελεύθερη βούληση”, έξι ολόκληρα χρόνια προηγουμένως, εν έτει 2014 (βλ. την ανάλυσή μας, της 22ας Δεκεμβρίου 2020, «Ελεύθερη βούληση»: ο Δεκέμβριος του 2020 μέσα από μια ταινία του 2014” ). Επομένως, τα κοσμοϊστορικά γεγονότα που ξεκίνησαν με αφορμή τον θανατηφόρο ιό αναμένονταν, και μάλιστα συγκλονιστικά, έστω και υποσυνείδητα, εφ' όσον ο παλιός κόσμος είχε περιέλθει σε πλήρες αδιέξοδο, με δυο λόγια είχε σαπίσει τελείως. Έτσι, ο κορωνοϊός ήρθε ως Νέμεσις που οδηγεί στην Κάθαρση, για την κατασκευή του νέου κόσμου, τον οποίο προείδαν οι Γραφές (π.χ. στην Αποκάλυψη του ευαγγελιστή Ιωάννη γίνεται σαφής λόγος για την καταστροφή του προσωρινού υλικού κόσμου και τη δημιουργία ενός κόσμου ολοκαίνουργιου: “Καὶ εἶδον οὐρανὸν καινὸν καὶ γῆν καινήν· ὁ γὰρ πρῶτος οὐρανὸς καὶ ἡ πρώτη γῆ ἀπῆλθον” (Αποκ., 21:1)). Στο τέλος του κύκλου που άνοιξε με την πανδημία του Covid-19, ο οποίος θα είναι επταετούς διάρκειας, άρα θα τραβήξει έως και μετά τα μισά της τρέχουσας δεκαετίας, θα μιλάμε όντως για εντελώς νέες παγκόσμιες συνθήκες και δεδομένα.

Οι ραγδαίες αυτές και κοσμογονικές εξελίξεις δεν θα πρέπει να βλέπονται ξέχωρα από ένα ευρύτερο Σχέδιο, μέρος του οποίου και αποτελούν. Στην πραγματικότητα, η εισαγωγική φάση της τελικής μετάβασης προς τη Νέα Εποχή συνέβη τον μήνα Μάρτιο του 2020, με το σοκ του πρώτου lockdown. Δεν μπορεί να είναι άλλωστε σύμπτωση ότι ακριβώς εννέα (9) μήνες μετά, σαν να επρόκειτο για κατάσταση κυοφορίας, επιβλήθηκε παγκοσμίως η εκστρατεία των -εμμέσως υποχρεωτικών- εμβολιασμών: κατ' αυτό τον τρόπο, η εγκυμοσύνη έφερε τον τοκετό και, επομένως, έλαβε σάρκα και οστά το πέρασμα σ' αυτό που αποκλήθηκε ως υδροχοϊκή κατάσταση της ανθρωπότητας. Στην άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη που μας έδωσε (5 Μαρτίου 2021), ο γνωστός Έλληνας αστρολόγος Κώστας Λεφάκης είχε αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής: “Ίσως, μάλιστα, και όλο αυτό που συμβαίνει σήμερα με τον κορονοϊό να οφείλεται στο ότι μία αρχαία εξουσία, προερχόμενη εκ του διαστήματος, επέβαλλε τους όρους και τους κανόνες της για μία μεγάλη αλλαγή στον κόσμο, κι αυτό να αποτελεί τη μεταφυσική (ή εσωτερική) εξήγηση της πανδημίας του Covid-19. Εμένα αυτό μου μοιάζει σαν την έλευση του Χριστού· πώς λέμε «προ Χριστού» και «μετά Χριστόν»; Έτσι θα λέμε «προ Covid» και «μετά Covid»! Έχει μια τέτοια βαρύτητα. Θα γίνει μια τεράστια κάθαρση. Και επειδή υπάρχει μία νομοτέλεια στον κόσμο, ζούμε στην εποχή της Νεμέσεως, που ήρθε μετά την Ύβρι και την Τύφλωση. Αλλά δεν έχει έρθει ο επίλογος της Κάθαρσης. Η Κάθαρση θα γίνει μετά το 2025. Σήμερα είναι το εμβόλιο, αύριο μπορεί να χρειαστεί ο άνθρωπος να βάλει και το ηλεκτρονικό βραχιόλι... Είναι ένα σημάδι, ένα σήμα, αυτό που κάποτε αποκλήθηκε «χάραγμα». Προσωπικά η μάσκα του Covid μου θυμίζει τον αγκυλωτό σταυρό του Χίτλερ, αλλά και την Ιερά Εξέταση του μεσαίωνα, όπως και το «Εν τούτω νίκα» που είδε στον ουρανό ο Μέγας Κωνσταντίνος”.

Είναι όμως ο εμβολιασμός κατά του κορωνοϊού το χάραγμα -ή σφράγισμα- της Αποκάλυψης; Βεβαίως, κάθε εμβολιασμός αποτελεί χάραγμα-σφράγισμα. Είναι εξ ορισμού παρέμβαση στο ανθρώπινο γονιδίωμα, δηλ. στο γενετικό υλικό του ανθρώπου, είτε στο DNA [δεοξυριβονουκλεϊκό οξύ] είτε στο RNA [ριβοζονουκλεϊκό οξύ]. Και επίσημα, εξάλλου, η ορολογία του περίφημου mRNA [αγγελιοφόρο RNA] είναι, κατά τη συστημική διαδικτυακή “Βικιπαίδεια”, η εξής: “Ένα εμβόλιο RNA ή mRNA είναι ένας τύπος εμβολίου που περιέχει μόρια mRNA ώστε να προκαλέσει την ανοσοαπόκριση του οργανισμού μας. [...] Το mRNA είναι μια γενετική ακολουθία η οποία κωδικοποιεί μία πρωτεΐνη που αποτελεί μέρος ενός ιού, βακτηρίου ή όγκου. Η κατασκευή του mRNA επιτυγχάνεται με μια σύνθεση του μορίου σε νανοσωματίδια λιπιδίων τα οποία προστατεύουν την δομή του RNA και βοηθούν την απορρόφησή τους από τα κύτταρα. Μόλις εισχωρήσει στα κύτταρά μας, η γενετική ακολουθία μεταφράζεται από τα ριβοσώματα και παράγει την επιθυμητή πρωτεΐνη. Αυτά τα πρωτεϊνικά μόρια διεγείρουν την προσαρμοστική ανοσοαπόκριση που διδάσκει στον οργανισμό μας πώς να αναγνωρίζει και να καταστρέφει τα αντίστοιχα παθογόνα ή καρκινικά κύτταρα” (βλ. στο σχετικό λήμμα της “Wikipedia”). Συμπέρασμα: ο εμβολιασμός συνιστά πράγματι χάραγμα-σφράγισμα, στον βαθμό κατά τον οποίο μεταβάλλει τα γονίδια των κυττάρων που απορροφούν τα μόρια που περιέχουν το mRNA! Σε διαφορετική περίπτωση, τα μόρια αυτά δεν θα μπορούσαν να επιδράσουν στο γενετικό μας υλικό και να μας προστατεύσουν από ιούς, καρκινογενέσεις κτλ.

Κι εδώ μπαίνει το μείζον, από τις απαρχές του ανθρώπου, ζήτημα της μεταφυσικής, εν σχέσει με τη γενετική. Στην ανάλυσή μας, “Εμβολιασμός και χάραγμα” (2 Απριλίου 2021), γράφαμε ανάμεσα σε πολλά τα κάτωθι κρίσιμα: “Το θέμα έχει βαθύτατες μεταφυσικές ρίζες. Έχει να κάνει με την αληθινή διάσταση της ανθρώπινης προσωπικότητας, που κατά τον Χριστιανισμό είναι αθάνατη: με το «σώμα-φυλακή» που εκφράζει στον κόσμο τούτο η ύλη. Είναι δυνατόν η σάρκα να προσδιορίζει και να δεσμεύει την ψυχή του ανθρώπου, και μάλιστα αιωνίως; Πρόκειται για κεντρικό ερώτημα. Κατά τη χριστιανική αντίληψη, ο άνθρωπος μετά θάνατον παραδίδει πνεύμα, και όχι ύλη: «καὶ φωνήσας φωνῇ μεγάλῃ ὁ Ἰησοῦς εἶπε· πάτερ, εἰς χεῖράς σου παρατίθεμαι τὸ πνεῦμά μου· καὶ ταῦτα εἰπὼν ἐξέπνευσεν» (Λουκ., 23,46). Αυτό φώναξε ο Χριστός πάνω στον σταυρό, ολίγο προ του θανάτου Του. Εάν το υλικό σώμα συνιστά δεσμευτικό όρο για τη μεταθανάτια ζωή, τότε και οι Χριστιανοί που υπέστησαν φρικτά μαρτύρια στο παρελθόν από τους ειδωλολάτρες και των οποίων τα σώματα «χαράχθηκαν» ανεξίτηλα παρέδωσαν ενώπιον του Κυρίου φθαρτή ύλη· είναι ποτέ αυτό δυνατόν, άγιοι δηλαδή της πίστης μας να προέταξαν στον παράδεισο ένα κατεστραμμένο κορμί και όχι το ευγενές πνεύμα τους; [...] Ο εμβολιασμός κατά του Covid-19 μπορεί μεν να είναι χάραγμα, μέσω της νανοτεχνολογίας και του συνακόλουθου εμφυτεύματος, αλλά αποτελεί χάραξη όχι της ψυχής-πνεύματος, αλλά του σώματος και μόνον! Εάν κάποιος λάβει το χάραγμα, υπό οιανδήποτε μορφή (συμπεριλαμβανομένου και του εμβολιασμού), και κατά τρόπο καταναγκαστικό, είναι άραγε κάτι τέτοιο δεσμευτικό για το μέλλον της ψυχής του, δηλαδή για τη μετά θάνατον ζωή; Όχι, εάν το πνεύμα εξακολουθεί να παραμένει ελεύθερο...”. Οπότε, το όλο θέμα έχει να κάνει όχι με το εάν ο εμβολιασμός κατά του Covid-19 -κι ο οποιοσδήποτε εμβολιασμός- αποτελεί ή όχι χάραγμα (πράγματι αποτελεί), αλλά εάν ο εμβολιασμός/χάραγμα συνιστά όρο αποκλεισμού της ανθρώπινης ψυχής από τον αιώνιο παράδεισο: όχι, δεν συνιστά, διότι το αθάνατο πνεύμα, που είναι η ψυχή του ανθρώπου, υπερέχει σαφώς του ανθρώπινου σώματος, το οποίο είναι υλικής μορφής, συνεπώς προσωρινού χαρακτήρα και υποκείμενο στη φθορά του χρόνου.

Πέραν αυτών, τι έχει να φοβηθεί από το χάραγμα, έστω, του αποκαλυπτικού Θηρίου ο έχων ευγενές πνεύμα (= ψυχή) πιστός Χριστιανός, εκείνος δηλ. που έχει λάβει το όνομα του Κυρίου ως σφράγισμα; Στην Αποκάλυψη του Ιωάννη (14:1) διαβάζουμε: “Καὶ εἶδον, καὶ ἰδοὺ τὸ ἀρνίον ἑστηκὸς ἐπὶ τὸ ὄρος Σιών, καὶ μετ' αὐτοῦ ἑκατὸν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες, ἔχουσαι τὸ ὄνομα αὐτοῦ καὶ τὸ ὄνομα τοῦ πατρὸς αὐτοῦ γεγραμμένον ἐπὶ τῶν μετώπων αὐτῶν”. Κατά συνέπεια, μόνο 144.000 επί συνόλου περίπου 7,5 δισεκατομμυρίων ανθρώπων επί του πλανήτη (πολύ περιορισμένος αριθμός) θα είναι όσοι ανυψωθούν ψηλά στα ουράνια, έχοντας σφραγισμένα τα μέτωπά τους με το όνομα του αληθινού Χριστού, και επομένως όλοι αυτοί δεν θα λάβουν τελικά το χάραγμα εκείνου που η χριστιανική Εκκλησία ονομάζει ως “Αντίχριστο”. Οι 144.000, όμως, δεν θα είναι οι λογικοί -εκείνοι που επιθυμούν να συνεχίσουν να διάγουν κοινωνική ζωή-, οι οποίοι εύκολα απογοητεύονται, αλλά οι αποκαλούμενοι από το σύστημα “ακραίοι” ή “ψεκασμένοι”, όσοι καταφύγουν ψηλά πάνω στα βουνά και αντέξουν έως το τέλος, αντιδρώντας στο Παγκόσμιο Κράτος που δημιουργείται, ακόμη και με μεθόδους τρομοκρατίας· αυτοί θα σωθούν, ως Νέα Εκκλησία, μη έχοντες θέση στη “νέα κανονικότητα” της Μεγάλης Επανεκκίνησης.

Ο μακαριστός μητροπολίτης Πρεβέζης Μελέτιος Καλαμαράς, στην εργασία του “Το χάραγμα του Αντιχρίστου στην ορθόδοξη παράδοση”, έγραψε και τα εξής σημαντικά: “Είναι άραγε τυχαίο, ότι αμέσως μετά την διήγηση για τον αντίχριστο και για το σφράγισμά του (Αποκ. 13, 18), ο άγιος Ιωάννης μας μιλάει για το σφράγισμα των εκλεκτών του Θεού με το ΟΝΟΜΑ του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και με το ΟΝΟΜΑ του Πατέρα Του; Ασφαλώς όχι. Θέλει να μας δείξει, ότι σε όποιον έχει το σφράγισμα του Χριστού, ΔΕΝ γίνεται να αντιταχθεί τίποτε! Γιατί ο Χριστός είναι παντοδύναμος. [...] Είναι να γελάει κανείς, όταν βλέπει τα καμώματα του άθλιου αντιχρίστου, που φτιάχνει «χάραγμα» δικό του, και φαντάζεται ότι μπορεί να εξουδετερώσει με αυτό την σφραγίδα του Χριστού, που όπως είπαμε είναι «ακατάλυτος και ανεπιχείρητος». [...] Ο αντίχριστος δεν διαθέτει κάτι το ανάλογο με την σφραγίδα του Αγίου Πνεύματος, που δίνει στους δούλους Του ο Χριστός. Η σχέση του διαβόλου με τον άνθρωπο είναι καθαρά εξωτερική. Όντας κτίσμα δεν έχει την δύναμη να ενοικεί στις ψυχές. Την ικανότητα αυτήν την έχει μόνο η άκτιστη Φύση. [...] Το οποιοδήποτε χάραγμα ή σφράγισμα του αντίχριστου ούτε προσφέρει στον άνθρωπο τίποτε, ούτε του αφαιρεί. Είναι «σφραγίδα κτίσματος»· σφραγίδα κτιστή. Και είναι εύθραυστη και για τον άνθρωπο, με την μετάνοια· και πολύ περισσότερο για τον Θεό, με την θεϊκή Του δυναστεία. Με την οποιαδήποτε σφραγίδα του, με το χάραγμά του, ο αντίχριστος δεν ασκεί στον άνθρωπο παρά μόνο ψυχολογική βία· προσπαθεί να καταστήσει μονιμώτερη μέσα του την κακίστη θέληση, που του υπέβαλε. Αντίθετα. Κοντά στον Χριστό ο άνθρωπος παίρνει την σφραγίδα του Χριστού την άθραυστη, ανεξάλειπτη και ακατάλυτη, που είναι η ΔΩΡΕΑ του Αγίου Πνεύματος και που είναι τρομακτική δύναμη εναντίον του πολύ ισχυροτέρου από τον άνθρωπο διαβόλου. Το χάραγμα του διαβόλου, η άρνηση, δεν έχει αισθητό σημείο, όπως έχει η δωρεά της χάρης του Αγίου Πνεύματος, τα Μυστήρια. Το χάραγμα του αντίχριστου στην Β΄ φάση της παρουσίας του, θα είναι μια χοϊκή αμοιβή, ένδειξη εύνοιας, στους δούλους του, που θα τους προσπορίζει επίγεια οφέλη. Τίποτε άλλο. Το χάραγμα του αντίχριστου και τότε (= στην Β΄ φάση της παρουσίας του), η μετάνοια θα το διαλύει σαν ιστό αράχνης”. Από τα παραπάνω γραφόμενα του μακάριου πατρός Μελετίου (γράφθησαν το 1997), συνεπάγεται ότι ο πιστός Χριστιανός δεν έχει να φοβάται από το χάραγμα του Θηρίου, εάν ο ίδιος είναι μέσα του ευγενής και αγνός. Εάν διαθέτει, δηλαδή, το πνευματικό σφράγισμα του αληθινού Θεού. “Τοὺς Λαιστρυγόνας καὶ τοὺς Κύκλωπας, τὸν θυμωμένο Ποσειδῶνα μὴ φοβᾶσαι, τέτοια στὸν δρόμο σου ποτέ σου δὲν θὰ βρεῖς, ἂν μέν᾿ ἡ σκέψις σου ὑψηλή, ἂν ἐκλεκτὴ συγκίνησις τὸ πνεῦμα καὶ τὸ σῶμα σου ἀγγίζει” (Κωνσταντίνος Καβάφης, “Ιθάκη”)...

Αλλά και μια άλλη φωτισμένη μορφή της Ορθοδοξίας, ο πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Ε. Βολουδάκης, στο πόνημά του “Ο Αντίχριστος, ο αριθμός 666 και η ανησυχία των Χριστιανών” γράφει τα εξής αξιοσημείωτα: “Επανερχόμενος λοιπόν στο «χάραγμα» επαναλαμβάνω ότι σημαίνει την αμετανόητη στάσι του ανθρώπου (το επισφράγισμα της πορείας του) και όχι την προσωρινή πτώσι του. Καμμία (απολύτως καμμία) αμαρτία δεν δεσμεύει τον άνθρωπο (όσο ζει βεβαίως στη γη) σε τέτοιο σημείο, ώστε να είναι αδύνατη η συγχώρησί του και συνεπώς η απελευθέρωσί του, παρά μόνον η θεληματική «ἐξ ὅλης ψυχῆς, διανοίας καὶ ἰσχύος» αντίστασί του στο θέλημα του Θεού. Εάν δεν εννοήσουμε το χάραγμα ως εκούσια διαμόρφωσι του ανθρώπου σε δαιμονική προσωπικότητα, θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι ο διάβολος στις έσχατες ημέρες θα λάβη τέτοια εξουσία, ώστε με οποιοδήποτε ολίσθημα των ανθρώπων (όπως είναι η μη αντοχή στη στέρησι του φαγητού) να κυριαρχή επάνω τους με το χάραγμα αφαιρώντας τους έτσι διά παντός τη δυνατότητα να μετανοήσουν και φύγουν από την κυριαρχία του! Διότι βεβαίως στο Αγιογραφικό κείμενο δε γίνεται λόγος για δυνατότητα αποσβέσεως του χαράγματος. Με μια τέτοια θεώρησι όμως, εν τη ευσεβεία μας, κηρύσσουμε έναν άδικο Θεό, εφ' όσον επιφυλάσσει στους ανθρώπους των εσχάτων χρόνων, ειδικά σ' αυτούς, μια τέτοια αδυσώπητη δοκιμασία και εγκατάλειψι. Δόξα τω Θεώ, όμως, τα πράγματα δεν είναι έτσι. Χάραγμα είναι η διαμόρφωσι μιας αμετανοήτου προσωπικότητος, όπως περιγράφεται στο Θ΄ κεφ. της Αποκαλύψεως: «Καὶ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων, οἳ οὐκ ἀπεκτάνθησαν ἐν ταῖς πληγαῖς ταύταις, οὐ μετενόησαν ἐκ τῶν ἔργων τῶν χειρῶν αὐτῶν, ἵνα μὴ προσκυνήσωσι τὰ δαιμόνια καὶ τὰ εἴδωλα τὰ χρυσᾶ καὶ τὰ ἀργυρᾶ καὶ τὰ χαλκᾶ καὶ τὰ λίθινα καὶ τὰ ξύλινα, ἃ οὔτε βλέπειν δύναται οὔτε ἀκούειν οὔτε περιπατεῖν, καὶ οὐ μετενόησαν ἐκ τῶν φόνων αὐτῶν οὔτε ἐκ τῶν φαρμακειῶν αὐτῶν οὔτε ἐκ τῆς πορνείας αὐτῶν οὔτε ἐκ τῶν κλεμμάτων αὐτῶν». Αλλά και από τα αναφερόμενα στο ΙΔ΄ κεφ. προκύπτει ότι κατ' ουσίαν το «χάραγμα» (ασχέτως της εξωτερικής σφραγίδος που είναι ένδειξι της εσωτερικής και για την οποία καλύτερα να σιωπούμε) είναι η σατανόσχημη προσωπικότητα, εφ' όσον ο άνθρωπος θα μένη αμετανόητος παρά τη σαφή προειδοποίησί του περί των συνεπειών του χαράγματος: «Καὶ ἄλλος ἄγγελος τρίτος ἠκολούθησεν αὐτοῖς λέγων ἐν φωνῇ μεγάλῃ· εἴ τις προσκυνεῖ τὸ θηρίον καὶ τὴν εἰκόνα αὐτοῦ, καὶ λαμβάνει τὸ χάραγμα ἐπὶ τοῦ μετώπου αὐτοῦ ἢ ἐπὶ τὴν χεῖρα αὐτοῦ, καὶ αὐτὸς πίεται ἐκ τοῦ οἴνου τοῦ θυμοῦ τοῦ Θεοῦ... καὶ βασανισθήσεται ἐν πυρὶ καὶ θείῳ ἐνώπιον τῶν ἁγίων ἀγγέλων καὶ ἐνώπιον τοῦ ἀρνίου. Καὶ ὁ καπνὸς τοῦ βασανισμοῦ αὐτῶν εἰς αἰῶνας αἰώνων ἀναβαίνει, καὶ οὐκ ἔχουσιν ἀνάπαυσιν ἡμέρας καὶ νυκτὸς». Και καταλήγει: «῟Ωδε ἡ ὑπομονὴ τῶν ἁγίων ἐστίν, οἱ τηροῦντες τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν πίστιν ᾿Ιησοῦ». Υπάρχει αμφιβολία λοιπόν ότι το χάραγμα θα λάβουν εκουσίως οι «μὴ τηροῦντες τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν πίστιν ᾿Ιησοῦ» και όχι αυτοί που θα λάβουν στιγμιαίως κάποια εξωτερική σφραγίδα και πολύ περισσότεροι όχι αυτοί που θα λάβουν κάποια ταυτότητα;”... Εκ των ανωτέρω αποσπασμάτων από τη σχετική μελέτη του πατρός Βασιλείου Βολουδάκη, συνεπάγεται λοιπόν ότι το χάραγμα έχει να κάνει με κάτι πολύ βαθύτερο από το εξωτερικό σφράγισμα της ανθρώπινης σάρκας με τον αριθμό “χξς΄” του Θηρίου (γεγονός που, κατόπιν μετανοίας, δύναται να συγχωρεθεί)· είναι στην πραγματικότητα συμβολισμός της αλλοίωσης της ίδιας της προσωπικότητάς του, κάτι που συνιστά αιώνια-ανεπίστρεπτη πράξη.

Κι έτσι, ο εμβολιασμός γίνεται προαπαιτούμενο, απαραίτητο για την επιβίωση του ανθρώπου σε συνθήκες Νέας Εποχής. Τούτο, επιβεβαιώνεται από το ψηφιακό πιστοποιητικό που φέρει ο πλήρως εμβολιασμένος -με όσες, εν τέλει, δόσεις του εμβολίου κριθούν απαραίτητες για την εισδοχή στον ανθρώπινο οργανισμό του σχετικού εμφυτεύματος-, το οποίο σταδιακά έπεται να αντικαταστήσει τα γνωστά μας από το παρελθόν δημόσια έγγραφα (δελτίο ταυτότητας, διαβατήριο, άδεια οδήγησης κτλ.), ως μία ηλεκτρονική κάρτα του πολίτη που θα ενσωματώνει εντός της όλα τα γραφειοκρατικά και βιομετρικά στοιχεία του κατόχου της, το ιατρικό του ιστορικό, το ποινικό του μητρώο, τους τραπεζικούς του λογαριασμούς ως άϋλες χρηματικές μονάδες, ενδεχομένως και τις ιδιαίτερες πεποιθήσεις και προτιμήσεις του κ.ά. Περνάμε, λοιπόν, στην εποχή της στενής παρακολούθησης του ατόμου, υπό το πρόσχημα της προστασίας των προσωπικών δεδομένων, όπου κατά τρόπο μαεστρικά οργουελικό οι έννοιες αντιστρέφονται: όπως ο υποχρεωτικός εμβολιασμός της ανθρωπότητας βαπτίστηκε “επιχείρηση Ελευθερία” και όπως ο κάθε προληπτικός πόλεμος κατά της τρομοκρατίας και του “άξονα του κακού” ονομάστηκε “επιχείρηση ειρήνης”, έτσι και η “νέα κανονικότητα” (μάσκες, αποστάσεις, απαγόρευση σωματικών επαφών, τηλεργασία, τακτικοί εγκλεισμοί και απαγόρευση μετακινήσεων, ψηφιοποίηση των πάντων κ.ο.κ.) θα γίνεται με επίκληση της προσωπικής μας ασφάλειας -μέσα στο πλαίσιο προάσπισης της δημόσιας υγείας-, κάτι που πρέπει να ίσταται “υπεράνω όλων”.

“...θα ήταν χρήσιμος ένας παραλληλισμός με το κινεζικό σύστημα των χιλίων κοινωνικών πιστωτικών μονάδων, τον οποίο κάνει ο C. E. Nyder στο πολύ σημαντικό για τη σημερινή εποχή βιβλίο του «Υγειονομική δικτατορία. Η επίθεση του Μπιλ Γκέιτς στη δημοκρατία». Σύμφωνα με το σύστημα αυτό, κάθε Κινέζος, ανάλογα με την καλή ή την κακή διαγωγή του, δηλαδή τη συμμόρφωση ή την ανυπακοή του στις κρατικές επιταγές, μπορεί να αυξάνει ή να μειώνει τις πιστωτικές μονάδες του, οπότε αντιστοίχως να απολαμβάνει περισσότερα προνόμια ή να στερείται περισσότερες ελευθερίες του (π.χ. να μη μπορεί να μεταβεί από τη μια περιοχή στην άλλη ή να δυσκολεύεται να βρει εργασία ή σπίτι). Το εν λόγω σύστημα θεωρείται μέχρι στιγμής το προσφορότερο εργαλείο για τον πλήρη έλεγχο και την καταπίεση ενός λαού. Ο συγγρεφέας λοιπόν θεωρεί ότι μπορεί να μην είναι μακριά η ημέρα εκείνη κατά την οποία η Δύση θα εφαρμόσει ένα παρόμοιο σύστημα, με δεδομένη την εντυπωσιακά φιλική στάση που κράτησε η γερμανική κυβέρνηση έναντι των δρακόντειων μέτρων που εφήρμοσε η Κίνα, και ταυτοχρόνως την απαξίωση των εναλλακτικών οδών που ακολούθησαν άλλες χώρες, όπως η Ιαπωνία και η Σουηδία. Εκφράζει δε την ανησυχία του για τη μετατροπή της καθημερινής ζωής μας σε ταινία ζοφερής επιστημονικής φαντασίας, αφ' ης στιγμής ο Μπιλ Γκέιτς δεσμεύτηκε για τη δημιουργία ενός πιστοποιητικού ανοσίας, το οποίο αποτελεί απόπειρα εισαγωγής του υποχρεωτικού εμβολιασμού από την πίσω πόρτα. Καταλήγοντας, θεωρεί ότι «το πιστοποιητικό εμβολιασμού είναι το γερμανικό σύστοιχο του κινέζικου συστήματος με τις κοινωνικές πιστωτικές μονάδες». Άκρως σημαντική, όσο και αποκαρδιωτική, είναι η επισήμανση του Nyder ότι, μετά το τέλος των λοκντάουν, οι άνθρωποι θα έχουν μεταμορφωθεί, χωρίς καν να το καταλάβουν, από ελεύθεροι άνθρωποι σε μυρμηγκοειδείς υποστάσεις σκλάβων. Το πεπρωμένο τους θα σφραγισθεί από τον εμβολιασμό, ο οποίος δεν θα χρειασθεί καν να θεσπισθεί ευθέως ως υποχρεωτικός. Η ελίτ δεν τον έχει ανάγκη, διότι εν τω μεταξύ διαθέτει άλλους τρόπους για την επιβολή του: π.χ. την περιθωριοποίηση και τη δυσμενή μεταχείριση των ανεμβολίαστων στο πλαίσιο της καθημερινότητάς τους. Κι όταν ο κόσμος θα αντιληφθεί ότι έχει μετατραπεί σε ανθρώπινα μυρμήγκια, των οποίων η υγεία θα βρίσκεται αποκλειστικά στα χέρια των διαχειριστών τους, τότε θα είναι πλέον πολύ αργά για να δραπετεύσουν από την αποικία τους” (από το βιβλίο του νομικού και πρώην πανεπιστημιακού καθηγητή ποινικού δικαίου, Κωνσταντίνου Ι. Βαθιώτη, “Από την τρομοκρατία στην πανδημία”, που εκδόθηκε το καλοκαίρι του 2021).

Το χάραγμα-σφράγισμα μέσα στην Ιστορία... Πρώτα, οι Ρωμαίοι “χάραζαν” διά καυτής